bugün yine çok seviyorum.
maalesef..
acı çekmeyi bile doğru düzgün beceremiyorum.
oysa o ne adam..sessizce çekildi acısını çekiyor.
orda saklandığı köşesinde beni unutmaya çalışıyor.
ya ben?..
podyumda ışıklar altında ağladıklarımı kahkahalarımla bastırıyorum.
sırf nasıl sevdiğimi bilmesinler diye.
unutmak kolay gibi davranıyorum.
çünkü bu kadar çok sevmişken sevilmediğim için utanıyorum.
hakettim mi gerçekten?
maalesef bugünde onu herkesten çok seviyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder