sorun'luluk

aslında tam olarak ne yapmak istediğimi biliyorum.ben koşmak,dağlara tırmanmak,film çekmek filmlere karışmak,müzik yapmak,resim yapmak,önüme gelen duvarı boyamak ,hayatlara karışmak her hücremde yaşadığımı hissetmek istiyorum..ama bu yaptıklarımı işten bile saymayan, yaşama dahil etmeyen bir zihniyet çöplüğünde ölüyorum. günbegün tüm iyi duygularım ölüyor ve buna ses çıkarmıyorum..şimdi katil kim?

çok

anlatmak istediğim o kadar çok şey var ki!
dinlemeyeceğini bildiğimden kelimelere küstüm. konuşamıyorum.

aşk bugün.

bu klibi izlerken, bu şarkıyı izlerken kimi düşünüyorsan ona aşıksındır.
bunu fark et.
https://www.youtube.com/watch?v=H5QiU5kLKO4

saçma.

bütün ağaçlarım yandı.
kuru her yer ıslandı.
şimdi küfleniyor bütün yiyeceklerim.
umut dolu değilim artık.mutlu hiç değil.
beni yordular.
kahkaha atmamış gibiyim hayatım boyunca.
içimde kötü biriken tüm hisleri buraya yazdıkça sanki yaşlanıyorum.
gerçekler can sıkıyor.
kapılarım kapanıyor.
gece oldu.
bu kadar melankolik olmak hamurumda hep vardı.
sıkmak sıkılmak hep benim içindi.
keşke bu şekilde anlaşılabilir biri olsaydım.
ama insanlar bunu duymak görmek konuşmak istemiyor.
bu yüzden çok yalnızım.
bu yüzden hep dışlanmış hissi yaşıyorum.
tek başıma kendi kendime otururken bile vebalıymışım gibi insanların benden kaçtığını hissediyorum.
güzel bir müzik dinlediğimde heyecanla bunu birine dinletmek isityorum.sonra dinletecek bunu anlayabilecek kimseyi bulamıyorum.
yani bulsam da bu artık beni mutlu etmiyor.
hiç bir şeyin bir anlamı yok?
ya kendini çok iyi kandıran insanlar vardır ya da benim gibi hiç bir şeyin anlamının olmadığını bilen insanlar vardır.
bazılarımız buna kaybolmuşluk diyor.
nereye gidiyordunuz ki?rotta belli mi ki kaybolalım?
saçma düzenin saçma oluşumlarıyız.saçma civatalar.
ağladıkça ıslanan ıslandıkça paslanan ve iş görmeyen birer civatayız hepsi bu.