Hayatım boyunca hep mutsuzdum.Ergen gibi hep kızgın öfkeli kırılgan.Elimde değil.Yapım bu.Beni sevmek isteyenleri çirkin gördüm hep ve değersiz.Çocukluk benimkisi.Ama hiç başka olamadım hamurumdan nefret etsemde.Memnuniyetsizlik ve mükemmele özlemim oldu hep.En çokta hep yalnız oldum.İnanılmaz bir yalnızlık.Yanımda olanım çok olsada(!).Ve ben hep bunun yazar yalnızlığı olduğunu düşündüm.Böylesi daha kolay ve inandırıcıydı.En azından bir şeye yarardı.Bu gece de buna inanarak uyuyorum.İyi geceler benim kadar soğuk ve yalnız,yapayalnız dünya!
http://www.youtube.com/watch?v=qlRrvIIFJJY
