saçma.

bütün ağaçlarım yandı.
kuru her yer ıslandı.
şimdi küfleniyor bütün yiyeceklerim.
umut dolu değilim artık.mutlu hiç değil.
beni yordular.
kahkaha atmamış gibiyim hayatım boyunca.
içimde kötü biriken tüm hisleri buraya yazdıkça sanki yaşlanıyorum.
gerçekler can sıkıyor.
kapılarım kapanıyor.
gece oldu.
bu kadar melankolik olmak hamurumda hep vardı.
sıkmak sıkılmak hep benim içindi.
keşke bu şekilde anlaşılabilir biri olsaydım.
ama insanlar bunu duymak görmek konuşmak istemiyor.
bu yüzden çok yalnızım.
bu yüzden hep dışlanmış hissi yaşıyorum.
tek başıma kendi kendime otururken bile vebalıymışım gibi insanların benden kaçtığını hissediyorum.
güzel bir müzik dinlediğimde heyecanla bunu birine dinletmek isityorum.sonra dinletecek bunu anlayabilecek kimseyi bulamıyorum.
yani bulsam da bu artık beni mutlu etmiyor.
hiç bir şeyin bir anlamı yok?
ya kendini çok iyi kandıran insanlar vardır ya da benim gibi hiç bir şeyin anlamının olmadığını bilen insanlar vardır.
bazılarımız buna kaybolmuşluk diyor.
nereye gidiyordunuz ki?rotta belli mi ki kaybolalım?
saçma düzenin saçma oluşumlarıyız.saçma civatalar.
ağladıkça ıslanan ıslandıkça paslanan ve iş görmeyen birer civatayız hepsi bu.