bazen 'bayan nihayet'sinizdir..bazen birilerinin 'böcee' ği,balı,her şeyi,sevdiceği,bebeği...
derlerki: "dünyalar senin olsun ama sen benim."
aşıksındır.aşıklardır.yediğin içtiğin ayrı gitmez.kişiliksiz bir delilikle başlayan ilişki gözlerini kör eder.zaman geçer.unutursun mutluluk neydi?nasıldı?son zamanlarda o kadar çok yaşamışssındır ki neye benzediğini göremezsin resmin içindeyken.dışardan bakabilmek için ilişkiyi terk etmen gerekir.işte bu mutlak zarurettir.
durup düşündüm bugün.ilişki nedir?sevmek nedir? ve neden gereksinimimzdir?ilişki uğruna yaktıklarımız ve yaptıklarımız nelerdir?
ulaştığım nokta şu:
bir şekilde hep yalnızlık var ucunda.bir terkedilmişlik.ayrılık kalıntıları,hüzünleri,üzüntüleri..olgusuzlukla yoğrulmuş kadifemsi bir tek başınalık.siyaha karışmaya başlamış bir kırmızı gibi.sonunda o çarpıcı parlaklık ve albeni yok olacak biliyorsun.siyaha teslim olacak adın gibi biliyorsun.zevk alırken bir yandan üzülüyorsun.terkedişlerin ağırlığı çöküyor kanatlarına,az önce içinde ordan oraya özgürce uçan kuşların.
bu hissi sevdiğimi söyleyemem. bunu yok ettikleri anda mutlu olabilirim.olurum.ama istemiyorum.mutsuzlukla,savaşmakla,acı çekmekle,iç geçirmekle,üzülmek ile yaşadığını hissedenlerdenim ben.hüzne gebelik karşı konulmaz bir doğa kudreti bende.
mutlak zaruretim bu karmaşık duygu.
o olmadan mutlu olurum ; ama o olmazsa ben olamam.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder