Hayatta kaçırdığımız şeyler için insan çevresindekileri,diğer insanları ve olayları suçlamamalı.Bunun tek sorumlusu tabiri caizse suçlusu biziz.Bir yerlerde savaş devam ederken,açlıktan insanlar bi yerde çocuklarını kaybederken biz burda aşk acısı çekiyorsak,suçlusu sizi terk eden eskili sevgili değil;biziz.Çünkü aşk acısı çekmek şımarıklıktır.Aşk için yataklara düşmek saçmalıktır.Gerçekler,yaşam mücadelesi,ölümler ve savaşlar gibi ağır yükümlülüklerin olduğu şu dünyada,ağlayıp zırladığımız daha sonrasında hiç hatırlamadığımız saçmalıkların sorumluları biziz.Sıkıcı geldi değil mi?Neyse hadi tekrar aşka dönelim?Aşkın ne kadar özel ve güzel olduğundan bahsedelim.Kandıralım kendimizi.Zırvalayalım ve kendimizi bu zırvalıklara inandıralım.
Neden böyle oldum?Yediğim kazıklar,beni ağlatan insanlar ve olaylar realist ve sıkıcı bugünkü beni yarattı.Teşekkürler gelişmemde katkı sağlayan tüm iğrenç yaratıklar.Büyüyorum sizinle.
Not:Kızgınlıkla yazılmış bir yazı değildir.Gözünden pembe streç perde kalkan 23 yaşındaki bir kız çocuğunun aklı salim bir şekilde yazdığı yazıyı okudunuz.Sağlıcakla..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder